امروز داشتم لینک دهنده ها رو میدیدم که متوجه شدم در سایت جایزه ادبی تمام صفحات کتاب این روشنای نزدیک که معرفی شاعران و نویسندگان معاصر ایران هست به چشم میخوره

البته بنده هم جزو این سایت خوب هستم اما خیلی وقت بود نتونستم بهش سر بزنم:

اهالی جایزه ادبی ایران

این سایت خیلی خوبه اگه اهل شعر و ادبیات باشید.

پارسال اولین سری 4 جلدی کتاب این روشنای نزدیک با همت انتشارات سخن گستر مشهد چاپ شد . امسال هم قراره سری دوم این مجموعه چاپ بشه که بی صبرانه منتظرش هستم

برای تمام دوستانم در این زمینه آرزوی موفقیت دارم

سایتی با معرفی نوشته های من

از لطف ایشون  هم بسیار ممنونم.

مشهد

شکوه عشقی جاودان

خاکش طوطیای چشمان

یا رضا

به غربت چشمانت قسم

منِ گناهکار را در غریبانه‌ترین روزهای زندگی‌ام به دست

سرنوشت نسپاری

نزد خدایم شفاعت کن مرا که وجود سرشار از گناهم

شرمسارم می‌کند

غنچه‌های دوستی در فصل سرما مرده‌اند

پایه‌های زندگی درهم شکسته برده‌اند

کاش می‌شد زندگی با غنچه‌ها همراه بود

هر دو تفسیر نگاه شاعری افسرده‌اند

فکر فردا را مکن امروزمان را چاره کن

کودکان عاطفه در شهر ما سر خورده‌اند

کاش می‌شد این خزان یک ساعتی مهلت دهد

تا ببینیم این غزل‌هامان چرا پژمرده‌اند

چه قدر امشب سرد است

شیشه وجودم، یخ بسته

می‌ترسم،

با تلنگری بشکنم

آنروزها....

آنقدر از گرمای تو پر بودم

که در تب می‌سوختم

پس کوچه‌های مهربانی را

گام به گام،

شانه به شانه

قدم می زدیم

اما نمی‌دانم

کدام کوچه حسود

قدم‌هایت را از من ربود

ای بشر از دل این بادیه‌ها کوچ نما

و گل مشت شب بادیه را پوچ نما

بادیه صورت زنگاری هر خاطره‌ای‌ست

بادیه دخترک مرده‌ی در خاطره‌ای‌ست

بادیه جایگه مردن گلهای دل است

بادیه خودگره حل معمای دل است

وای بر ما و شما، وای بر این قرن سیاه

وای بر ثانیه‌ها کاین همه‌شان گشته تباه

همگی دیگر از این خواب فراری باشیم

بهرتندیس هوس خنجر کاری باشیم

ساعتی از دل و دنیا همه بیزار شویم

طبل رسوایی شب را زده بیدار شویم

دوست دارم بروم..... دوست دارم زچمن تا بر آب

تا افق‌های سپید الفت..... تا هیاهوی نسیم

تا صدای خورشید..... گام تا گام قدم بردارم

دوست دارم بروم..... تیغ‌ها خنجر گل

برگ‌ها پهنه‌ی خواب..... ساقه‌ها پای غزل

دوست دارم بروم..... بروم تا سخن آغاز کنم

سخن از مرغ سحر..... سخن از عشق و شرر

سخن از مرد خطر..... سخن از کوه و کمر

دوست دارم بروم..... آه می‌دانم من!

شب نوایی دارد..... دل ندا می‌دهم

غم دوایی دارد

دوست دارم بروم

دوست دارم در می‌خانه‌ی عشق..... انتظاری دگر آغاز کنم

دوست دارم که به بازار هنر..... حجره‌ای باز کنم

حجره‌ای پر زمحبت، شادی..... عشق و دلداری و امید و صفا

دوست دارم بروم .....

منم که غربت و غم را دلم گواهی داد

برای کشتن من عشق هم سپاهی داد

دو چشم من که سفر کرده بود سوی شما

زبطن حادثه‌ها ارمغان، تباهی داد

در آن زمان که به تلخی امید من میرفت

جواب خواهش من را فقط نگاهی داد

چه کرده‌ام که بدین سان به بند می‌کشیدم

عزیز من که به من تهمت گناهی داد

سلام بر تو اجل حاضرم بیا برویم

بیا که این دل من مرگ را گواهی داد